Het is lang geleden dat ik een blog heb geschreven op mijn web-log… en nu schrijf ik een korte blog omdat ik bang ben dat mijn weblog uit de lucht gaat als ik niet snel een keer iets schrijf.

En ondanks dat ik al een hele tijd niet in weblog-land ben geweest… wil ik niet dat mijn weblog weggaat… het is toch een stukkie van mezelf. Een aantal jaren van mijn leven staan hier beschreven…

Wie weet ga ik zeer snel weer wat actiever schrijven…. who knows???

Het is al een hele lange tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Dus laat ik maar weer eens verslag uitbrengen over mijn zeer interessante leven.

Gisteren was een ontzettende leuke dag. Ik ben met Rebecca en kleine Lorena naar de speeltuin geweest. Oh, Lorena is zo’n lekkere stoute slimme, niet op haar mondje gevallen, 3-jarige schat. Echt, haar uitspraken zijn zooooo grappig.

Rebecca (haar mammie) was haar aan het duwen op de schommel en toen wilde ze persé dat ik haar ging duwen. Na 2 duwtjes van mij zegt ze… "Mamma moet het weer doen, Nathalie kan het niet zo goed!" Excuse me???

Oh, en ze is zo lekker bazig. In de draaimolen mocht niemand aan dat draaiding zitten… alleen Lorena. Hihihi… Natuurlijk lieten we haar weten dat ze samen moet spelen. En ja, af en toe kan ze het wel.

Op het punt dat we weg zouden gaan ging ik voor de gein stampvoeten op de grond (als een kind van 29) en zeggen dat ik nog niet weg wilde. En ik had het nog niet uitgesproken en Lorena neemt me een run terug naar 1 of andere klimattractie. (Denken jullie dat ik een goeie moeder zal zijn?)

Rebecca en ik gingen rustig wachten totdat ze klaar was en ja hoor, daar kwam ze weer terug rennen. Maar toen zag ze wel iets heeeel erg leuks. Een echte gevaarlijke kabelbaan die niet geschikt is voor meisje van 3 jaar. Dus wij als zeer verstandige volwassenen daar naartoe om haar dat wijs te maken. Nou, daar wilde ze niets van weten en ze ging echt niet mee. Ze was ook zo slim om in het midden te gaan staan/liggen, zodat we haar niet konden pakken. Na 5 minuten was mammie het zat en wilde er ook op klimmen en toen kwam er weer zo’n prachtige uitspraak: "Mam, niet doen hoor… het is gevaarlijk voor jou." Dan is het zooooo moeilijk om niet te gaan lachen.

Afijn, eenmaal op de fiets gingen we lekker zingen en op weg naar de McDonalds. Daarna mocht Lorena een klein cadeautje uitzoeken en koos voor een boek.

Eenmaal thuis, moest ik toch echt even bijkomen van deze superleuke, maar ook vermoeiende dag. Om 20.30 uur werd ik uiteraard weer verwacht bij Rebecca voor een meidenavond.

Rebecca had nieuws voor iedereen en we hadden iets verzonnen hoe ze het op een leuke manier aan alle meiden kon vertellen dat ze gaat trouwen. Speciaal daarvoor had ze champagne gekocht. Met haar verloofde heb ik afgesproken dat ik het zou gaan opnemen zodat hij de reacties van de meiden zou zien op het nieuws. Helaas ging dat ook niet door dankzij onze lieve schattige Lorena.

Het plan was om een liedje te gaan draaien: "Going to the chapel…. going to get married". En dan kijken of iemand de boodschap zou krijgen. Maaaaaaar voordat ik er was had Lorena al tegen iedereen gezegd: "Mamma gaat trouwen met Urvan!" Gelukkig zei ze niet wat ze die middag zei… "Pappa gaat trouwen met Urvan!" Ik denk dat pappa en Urvan dat niet zo leuk zouden vinden… hihihihi….

Toen de laatste Surinamer (Deepa) binnen was kon het feest beginnen. Het was errug gezellig en toen gingen we kaartje blazen. Elke keer als ik dat doe, heeft het meestal een spetterende afsluiting. Maar zo spetterend als gisteren had ook weer niet gehoeven.

Mijn lieftallige zuipschuitige (vriendin) Rebecca die normaal gesproken het meeste drinkt van ons allemaal… was als eerste de weg helemaal kwijt. Ze heeft een mannelijke collega van mij gebeld en iets heel raars tegen hem gezegd. Geloof me…. iets heeeeeeeeeeeeel raars.

Dus nu ben ik mijn koffers weer aan het inpakken en vertrekt mijn vliegtuig vanavond om 19.20 uur naar Timboektoe. Hopelijk hebben ze daar ook internet, zodat ik mijn blog nog af en toe kan bijhouden.

Oh ja, na het telefoontje naar mijn collega besloot diezelfde lieftallige (vriendin) Rebecca… tevens gastvrouw… naar bed te gaan terwijl de huiskamer nog vol zat met gezellige meiden die nog lang niet moe waren.

Natuurlijk heb ik haar terug gepakt en heb ik een hele mooie foto van haar geschoten. De foto heet: Sleeping Angel!

Ik lees zojuist het volgende:

"DEN HAAG – Met een groot offensief wil het kabinet het percentage ex-criminelen dat opnieuw achter de tralies moet terugdringen van 75 naar 65 procent. Het verminderen van de recidive is een van de belangrijkste doelstellingen uit het veiligheidsplan van de ministers Hirsch Ballin (Justitie) en Ter Horst (Binnenlandse Zaken), dat onderdeel is van het veelbesproken beleidsprogramma van het kabinet. Daarin staat ook dat het aantal jongeren dat opnieuw de fout ingaat tussen nu en 2010 omlaag moet van 60 naar 50 procent."

Ik ben benieuwd hoe ze dat van plan zijn. Met mijn werk kom ik regelmatig in aanraking met ex-criminelen en ik moet zeggen… het wordt ze niet makkelijk gemaakt en ze krijgen vaak ook niet de kans om hun leven te beteren.

Laatst liep ik tegen iets kroms aan… iemand wilde zijn cjib-boetes afbetalen en ook met een flink bedrag per maand. Maar het mocht niet! Dat betekent dat als diegene toch een x-bedrag langs het politiebureau zou brengen om te betalen… hij gearresteerd zou worden. Maakt helemaal niet uit of diegene heel erg zijn best doet om weer een normaal leven te krijgen en dat ie een baan heeft WAARMEE hij de boetes kan betalen. Nope, zo iemand gaat dan achter slot en grendel, raakt zijn baan kwijt en kan na het zitten weer opnieuw beginnen. Zelfs de agent waarmee ik sprak vond het krom, maar hij kon er ook niets aan doen.

Ik zou zeggen: DOE DAAR EERST IETS AAN!!!! Want zo’n persoon moet in één keer met het bedrag op tafel komen en als iemand het geld niet heeft, kan ie weer terug naar de nor. Ze dwingen deze personen dan ook wel een beetje om iets verkeerds te doen, waarmee ze geld verdienen om in één keer de boete te betalen.

En dit is maar 1 voorbeeld!!!

Hahaha…. dit is een goeie!!! Bokitobrillen waarmee je toch "stiekem" in de ogen van de Gorilla kan kijken. (Vraag me niet waarom iemand persé in de ogen van Bokito wil staren, maar dat doet er ff niet toe) En zelf heeft Bokito helemaal niets door en wordt dus flink in de maling genomen. Wacht maar tot ie erachter komt… dan zit je mooi met de gebakken peren. En ik zeg het alvast, op de dag dat Bokito door heeft dat ie in de zeik wordt genomen, wil ik echt niet in de buurt van Blijdorp zijn.

(Op het plaatje klikken om te vergroten)

Van de verzekeringsmaatschappij vind ik het in ieder geval grappig verzonnen en ze spelen grappig in op de nieuwe hype "Bokito". Want jeetje, er is geen dag dat ik niets over Bokito hoor.

Nou, ik ben trouwens allang blij dat ze niet eisen dat Bokito wordt afgemaakt. Daar was ik toch wel ff bang voor. En hoe vervelend het allemaal ook is voor de slachtoffers… Bokito kan er niets aan doen. Het is een gorilla die altijd zichzelf is gebleven… ik bedoel… het is toch de natuur. Hij zat opgesloten achter slot en grendel een klein slootje. En tja, geef hem eens ongelijk als een vrouw 4 keer per week naar je komt staren en bekken komt trekken.

Zo, ik heb nu ook deelgenomen aan de Bokito-hype… nu ff snel het huishouden en dan joepie-de-poepie… snel weer aan de studie!!! (Oh, terwijl ik dit schrijf ontvang ik een telefoontje… ik ga dus ff naar de megastores om verfspullen te kopen met mijn lieve moedertje… tja, ik kan haast niet meer schilderen omdat mijn witte verf op is… zucht… en tja, eigenlijk behoor ik ook niet te verven op dit moment omdat ik AAN DIE KLOTE-STUDIE MOET!!!!)

Het is weer genoeg geweest voor vandaag!!!

Overdag heb ik geen klote aan de studie gedaan. Shame on me. Zo rond een uur of 17 kwam ik eindelijk op gang en om 20.30 uur was ik het alweer zat. Ik ging een schilderij maken voor Arty en Paul en ondertussen heb ik natuurlijk tv gekeken… eerst Bones en toen 24. Ik moet zeggen, schilderen is voor mij een heerlijke ontspanning. Daar kan ik echt mijn creativiteit een beetje in kwijt. Ik heb trouwens het hoofd van een buddha geschilderd en ik moet zeggen dat ie best aardig is gelukt.

Na 24 gekeken te hebben, vond ik het wel weer tijd om wat aan de studie te doen en echt… het voelt alsof ik in die 2 uurtjes bergen heb verzet. Ik heb eindelijk het gevoel dat ik iets verder ben gekomen dan 3 zinnen. Ik ben er overigens nog lang niet hoor en ik heb nog een hele lijdensweg te gaan. Zucht!!! Maar we proberen maar weer positief te blijven!!!

Nu ga ik lekker naar mijn bed zodat ik morgen weer fris en fruitig aan de slag kan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik bepaalde dingen morgen af wil hebben, zodat ik ze naar mijn docent kan sturen. Komend weekend heb ik weer een lang weekend van 4 dagen en dan kan ik het hopelijk 5 juni inleveren.

"Stoute, stoute Naat!" Gisteren heb ik geen ene klote aan mijn studie gedaan. Maarja, weer een nieuwe dag en dus ook weer nieuwe kansen. Ik moet mezelf belonen voor mijn gedrag en niet straffen. (Heb ik geleerd op school) En tja, op zich is het ook wel nodig om een beetje te ontspannen. Ja toch!?! Gisteren had ik het schijnbaar erg nodig om tot 13.30 uur in mijn nest te liggen om vervolgens te gaan internetten. Mijn vriendin uit Amerika EN mijn vriendin uit Slowakije waren online… (Alsof dat alles goed praat!)

Natuurlijk ook nog mijn boodschapjes gedaan van mijn zakgeld en toen overheerlijk gekookt. Ik had zo’n trek in Lasagna (een beetje van mezelf en een beetje van Knorr). Maar in je eentje is dat veel te veel, dus heb ik Liesbeth uitgenodigd om hier te komen eten. Lies is namelijk niet echt een keukenprinsesje en ik weet dat ze dol is op mijn lasagna. 1 + 1 = 2

Ze had een filmpje meegenomen van Tarantino. Alweer een oudje uit 1993, True Romance. Ik had hem dus nog nooit gezien, maar hij was wel de moeite waard. Het was ook weer niet een DIE-MOET-JE-ECHT-GEZIEN-HEBBEN-film, maar okay. Misschien gaan de meeste Tarantino-fans nu wel steigeren. "Hoe kan je dat zeggen van zijn film, want het is magisch… zie je niet wat ie allemaal doet met de camera en blablabla…" Nee, dat soort dingen zie ik allemaal niet. Ik kijk een film en ik let op het verhaal en of er nog een beetje geloofwaardig geacteerd wordt. That’s it! Ik ga daarna niet klaarkomen van de special effects en weet ik veel wat allemaal…

Trouwens, Val Kilmer had me trouwens een rol te pakken… hij speelde Elvis en was HELEMAAL, maar dan ook HELEMAAAAAAL tot aan zijn schouders in beeld. Jaaaaa, daar heb je niets op te zeggen hè? Ik bedoel, wij zijn niet eens met onze grote teen in beeld gekomen… dussss… Ohhhh ja, en Samuel L. Jackson had ook echt een megarol te pakken, maar liefst één hele scene. Die Brad Pitt had het dan wel iets beter voor elkaar met een paar scenes meer en een paar ‘lines’ extra. Echt hoor, omdat het de geweldige Tarantino is, nemen deze sterren zo’n rol aan. "Alsjeblieft… laat in ieder geval mijn grote teen meespelen…" Het lijkt nu net alsof ik Tarantino helemaal niets vind… maar dat is het niet hoor. Ik vind het alleen altijd zo irritant dat heel veel mensen zowat een orgasme krijgen van zijn sublieme films, met als beste film ooit; Pulp fiction. Tja, misschien ben ik iets te simpel… maar daar vond ik nou echt geen ene reet aan. Maar toch moet het wel aan mij liggen, want ik geloof dat de meerderheid van de ECHTE filmliefhebbers die film in hun top 3 hebben staan. Tja, ik krijg dan gewoon het gevoel dat je pas een filmliefhebber bent als je Pulp Fiction in je top 3 hebt staan van beste film ever. Of ben ik nu aan het raaskallen??? Dus mensen vinden er eigenlijk geen reet aan, maar zeggen het dan om erbij te horen. Het zal voor mij in ieder geval een hoop verklaren. Kijk, als ze Kill Bill in hun top 3 hebben staan, okay…. en ook Reservoir Dogs vond ik VEEEEEEL beter dan Pulp Fiction. Ach ja, het is allemaal een kwestie van smaak… en ik begrijp dan gewoon niet de smaak van al die mensen. Aan de andere kant, ik neem elke dag de soap "As The World Turns" op… dus misschien ligt het ook wel aan mijn eigen smaak. Heyyyyy, zelfkennis hè?!? Over ATWT gesproken, ik erger me daar echt aan Paul joh… pff… ik moet mezelf regelmatig zeggen: "het is maar een soap… het is niet echt!! Het is niet echt dat hij zijn zus in een gekkenhuis laat stoppen omdat ze denkt dat haar kind nog leeft en hij WEET dat ze gelijk heeft, maar toch doet alsof ze knetter is."

Oh ja, Arty en Paul waren ook nog langsgekomen. Paulus de boskabouter (een echte Paul) was vorige week vergeten om 24 op te nemen. "Tja, Paul…. een behoorlijk foutje hoor!!! Ik zou zulke fouten maar niet vaker maken… HALLOOOOO, 24!!! Arty is vergevensgezind… maar bij een tweede keer… Ik zal het maar standaard inprogrammeren in je dvd-recorder. Voordat je het weet word je gefotoshopt en sta je ineens niet meer in het familieportret. So watch out!!" Grapje hoor Paul, pokermaatje van me!!!

En tot slot van de avond… Lies en ik hebben geschilderd. Om 2 uur waren we klaar met onze creatie en toen ging Lies op de fiets en door de regen naar huis en ik dook mijn lekkere warme bedje in met het voornemen om zondag ECHT aan de studie te gaan.

Veel van mijn cliënten moeten de week met 50 euro rondkomen. Op zich geloof ik wel dat het te doen is… het is alleen geen luxe leventje. Zelf heb ik het een paar keer geprobeerd om van 50 euro in de week rond te komen. Maar als ik net mijn salaris heb, lukt mij dat niet. In mijn achterhoofd zit dan toch een stemmetje: "je kan toch nog pinnen… je kan toch nog pinnen." Aan het einde van de maand zit ik dan meestal erg krap bij kas en dan moet ik wel van heel weinig rondkomen… soms wel minder dan 50 euro….hihihihi…. Daarom heb ik besloten om het nu echt vol te houden. Alleen maak ik er 70 euro van i.p.v. 50 euro.

Dus ik ben net mijn zakgeld voor deze week wezen pinnen en ik heb daar gelijk boodschappen van gedaan. En oink, ik heb alweer 25 euro uitgegeven. Misschien was het ook niet zo slim om bij de AH boodschappen te doen…. Ik heb nu dus nog maar 45 euro over voor de rest van de week. Ik ga mijn pinpasje zodadelijk echt uit mijn portemonnee halen, zodat ik ECHT, ECHT NIET in de verleiding kan komen.

De reden dat ik dit doe is omdat ik het mijn cliënten ook laat doen, maar het zelf nooit ervaar hoe het is. Okay, het is dan niet helemaal hetzelfde, want ik doe het met 70 euro en zij met 50 euro… maar wie weet als ik het gewend ben, dat ik het een maandje met 50 euro ga doen. Oh ja, die 70 euro is dus niet alleen maar om boodschappen van te doen… hiervan moet ik ALLES doen!

Ik zal zo nu en dan over mijn ervaringen hierover vertellen…

Wat heb ik zin om de handdoek in de ring te gooien!!!!

Ik vind mijn afstudeeropdracht moeilijk en daarom blijf ik het maar uitstellen. Uitstellen ben ik erg goed in, opgeven gelukkig niet. Maar dat betekent dat als ik zo door ga, ik over een paar jaar nog bezig ben met afstuderen. Hmm…. uitstellen zou mij dan 1250 euro per jaar kosten… en daar kan je wel een leuk reisje van maken, lijkt mij!

Je zou dus denken dat de gedachten om 1250 euro zinloos uit te geven, mij helpt om als een speer mijn afstudeeropdracht af te ronden. Maar nee, ik blijf er tegenop zien. Ik weet gewoon niet waar te beginnen.

Toch zal ik vandaag en de komende 3 dagen toch die handdoek in mijn nek dragen… zoals een echte bokser na het vechten! Ik ga ervoor knokken en ik wil dit weekend echt resultaten zien. Ik heb dan ook besloten om aankomende zondag niet naar Glitterclub te gaan. En echt, dat is voor mij een hele grote opoffering… want ik ben daar elke laatste zondag van de maand te vinden en ik hou gewoon van Glitterclub. En deze zondag bestaat Glitterclub 10 jaar en behoor ik daar eigenlijk bij te zijn. Maarja, zo gaat het al weken… nog ff concertje hier, nog ff een concertje daar… ook nog ziek geweest… en tja, na het werk ook niet zoveel puf om nog eens aan de studie te zitten. Allemaal mooie excuses om het uit te stellen. DAAR MOET NU GEWOON EEN EINDE AAN KOMEN!!!!

En gezien het feit dat ik moeite heb met opstarten omdat ik het eerste gedeelte moeilijk vind, heb ik besloten om in het midden te beginnen. Wie weet helpt dat.

Wish me luck!!!!!

Vandaag moest ik in de middag naar de Rechtbank. Ik vond het wel weer eng hoor, vooral in het begin. De Rechter vroeg namelijk of ik de gemachtigde van mijn cliënt was. Ikke: "Uhh, gemachtigde… niet dat ik weet!" Hij weer vragen waarom ik dan aanwezig was. Ikke: "Nou, ik heb een brief ontvangen van de Rechtbank waarin om mijn aanwezigheid werd verzocht." Daarna bleef het nog wel eng, maar ik probeerde er niets van te laten merken. Zonder in details te treden kan ik wel zeggen dat we niet in het gelijk zijn gesteld. Nog steeds vind ik het waanzin, maarja… de Rechter heeft besloten!

Daarna zijn we nog naar een paar andere zittingen geweest. Wij hebben veel te maken met cliënten die VEEL cjib-boetes hebben…. of een taakstraf. Maar wat nou als ze hun taakstraf niet doen? Dan stuurt de reclassering ze dus terug naar de Rechtbank. Nu konden we in praktijk zien hoe zo’n zitting eraan toe gaat. De Rechter bij deze zittingen was een aardige man. Streng, maar ook wel oog voor de bijzondere omstandigheden.

Ik wil ook nog een keer naar WSNP-zittingen gaan… ik heb in het verleden zoveel verklaringen en toelichtingen geschreven voor mijn cliënten, maar zelf nog nooit een zitting in het echt meegemaakt. Dus binnenkort komt daar ook nog wel een verslag over.

Verder vandaag een historisch moment… vanaf vandaag kan ik na 10 jaar lang rood gestaan te hebben, niet meer rood staan. Het deed best pijn om mijn belastingcenten naar mijn krediet te zien gaan, maar ik vond dat ik als schuldhulpverlener niet langer een roodstand kon hebben. Altijd moet ik mijn cliënten adviseren hun roodstand weg te werken en zelf heb ik het ook. Dat is hetzelfde als een model uit een reclamecampagne TEGEN bond, naast haar werk in bond gaat lopen.

Nu er nog voor zorgen dat ik aan het einde van de maand wat meer geld over hou dan 12 cent… dat wordt mijn nieuwe doel!

En dat was zo ongeveer mijn dag….

In één woord: fenomenaal!!!!

Ik ben zo blij dat ik aanwezig was bij het concert van Diana Ross. Zij is ECHT een diva en het is puur genieten om naar haar te luisteren. Ik ben zo gek op haar nummers en het was gewoon heerlijk om lekker mee te blerren.

En wat ben ik blij dat wij op tijd aanwezig waren… het was net aan, maar op tijd!!! Ze begon namelijk stipt op tijd en er was geen voorprogramma. Er kwamen een uur of 21 uur nog mensen binnen lopen die waarschijnlijk het voorprogramma wilde skippen. Die hebben dan een uur gemist en konden nog maar 45 minuten van haar genieten.

Maar wij waren er… Arty, Anne, Sheila en ik… en hopelijk was het niet de laatste keer dat zij in Nederland was… want ik zou de volgende keer weer van de partij zijn.

Na Diana Ross was de avond nog jong en ging ik ‘ouderwets’ bij Arty slapen… althans, bij de ouders van Arty… want Arty woont er ook niet meer. Anne had Grey’s Anatomy tot en met deel 24 en die hebben we lekker in bed gekeken. De volgende dag ging ik met Madelinde mee naar een hockeywedstrijd in Delft om haar daar te supporten… uiteraard heeft ze weer gewonnen…

Zondagavond was een rustig avondje op mijn mooie paarse bank. Weer lekker genieten van mijn Bauer-tje… en ff voor de duidelijkheid… Jack Bauer!!! Ik moet wel zeggen dat 24 lekkerder is om achter elkaar te kijken, maar nu heb ik elke week iets om naar uit te kijken…

Vandaag was een druk dagje op het werk omdat ik voor twee cliënten een fonds moest aanschrijven. Nu maar hopen dat ze worden toegekend, vooral voor één cliënt. Zij is één van mijn favorieten cliënten en zij doet zo haar best. Dus duimen maar!

Komende week wordt trouwens een drukke week op het werk, waaronder een bezoekje aan de Rechter staat gepland (Brrr, eng!). Wat zeg ik??? De komende weken wordt het druk op het werk. Mijn agenda is helemaal volgepland en ik heb amper tijd over om aan mijn administratie te zitten. Pff, ik word er nu al moe van. In mijn sociale leven moet ik het dan maar extra rustig aan gaan doen, zodat ik lekker uitgerust op het werk kom en zodat ik eindelijk eens aan mijn afstuderen kan beginnen.

Wat trouwens wel leuk is, is dat ik volgende week ga beginnen met een cursus (TZAS). TZAS staat voor "Teamgericht Zorgoverleg over Agressie en andere Schokkende gebeurtenissen." Het TZAS is een regelmatig terugkerend groepsgesprek tussen ‘directe’ collega’s, met (bij voorkeur) hun leidinggevende als gespreksleider. Dit gesprek gaat over opvang na schokkende gebeurtenissen en over veilig(er) werken. Ik word dus de nieuwe gespreksleider op het werk en daarom dus de cursus. Ik heb er in ieder geval veel zin in. Ik vind het werken met cliënten erg leuk, maar wil daarnaast ook iets anders te doen hebben.

En nu ga ik lekker mijn bedje opzoeken, want zoals eerder gezegd… het wordt weer een lange dag!